Temelleri ortaçağ Japonya’sında, zırhlı ve silahlı saldırganlara karşı silahsız olarak kendini savunma teknikleri geliştiren, bir klan tarafından bulunan ve başarıyla uygulanan ‘Aikijutsu’ sanatına dayanır. 20. yy başlarında büyük usta Morihei Ueshiba tarafından Aikijutsu teknikleri geliştirilip modernize edilmiş, felsefi boyutu zenginleştirilmiş ve Aikido adı verilmiştir.

Ai – Uyum, uyumlu olmak birleşmek
Ki – Ruh; yaşam gücü ya da evrensel enerji
Do – Yol
hecelerinin birleşmesi ile, ‘Evrensel enerji ile uyumlu olma’ anlamına gelir.

Aikido asla bir spor değildir. Bedenin, ruhun ve aklın eğitim sürecidir, bir öğretidir. Aikido dojosu spor salonu değildir, öğretinin yolunun açıklığa kavuşturulduğu yerdir. Aikido özünü Japon samuraylarının geleneklerinden alan bir savaş sanatı olmasına karşın, istenilen savaş sanatı değil, barış sanatıdır. AİKİDO; kendini savunmanın ve taktik birimi olmanın ötesinde, bireyin çevreye tam uyumlu bir insan olarak ortaya çıkabilmesi için ruhu mükemmelleştirmenin, vücudu ve aklı güçlendirmenin, bireyin fiziksel ve zihinsel gücünü birleştirmesinin yoludur.